Let op: Tweakers stopt per 2023 met Tweakblogs. In dit artikel leggen we uit waarom we hiervoor hebben gekozen.

Nee, jij bent geen schrijver.
Al dus Hans Teeuwen toen ik hem vroeg om mijn nieuwste boek, "Rood is een kleur" te signeren.
Heeft Hans gelijk ?

I Smiled and Didn't Know Why

By Kain_niaK on zaterdag 18 mei 2019 08:24 - Comments (27)
Category: Proza, Views: 3.482

I Smiled and Didn't Know Why
by kain_niak

For an extra vibe, open this in a new tab then this one and finally this one.

It was raining. I ran for the door, opened it and walked into the restaurant. I was looking for some quiet time to read my book while having a good meal and listening to my iPod. The waitress gave me a seat that wasn't in a corner, like I normally prefer, but the place looked peaceful enough . It was close to a cozy fireplace, , just as I like it. After I ordered, I started reading. There wasn’t much background noise so I could concentrate on reading without having to shut out the sounds, but I put on some jazz anyway. After my food came, I prayed , looked up—then they walked in. A small family. An average-looking guy in his 40s and a slender-looking woman who looked at least five years younger. They had a small boy with white hair and blue eyes, maybe seven or eight or years old. The moment I looked at him , we made eye contact.

At that exact time, something happened to me. Time did not stop or slow down, there was no explosion in my mind, the music did not stop. Every aspect of my thoughts was calm. It was like a veil, that had been over my memory all my life, was suddenly gone.

I knew this kid. It was me.

I knew it was me, but did not know why or what was going on. I was not confused, my mental state was crisp and clear. The family took a seat, and a couple of minutes later the kid, without saying anything, left and walked toward me. His parents did not notice, as if they had forgotten their child existed.

There the kid was, standing on the other end of my table. Looking at me with clear blue eyes, my clear blue eyes. His head just barely above my table.

With his head just barely above my table, he looked at me with clear blue eyes, my clear blue eyes.

I took out my earbuds.

"You are me, aren't you?" he said hesitatingly.



"It's starting to become more clear. How long have you been conscious?" I asked.

"Always been, but I never realized it like I do now," he continued. "Are you from the future or am I?"

"It does not work that way. We share the same core identity but we never meet."

"We are more?"

"We are many more, spread over distance and time."

"How do you know?”

"I just realized it, and I know it’s true. You know it's true too," I continued.

"Yeah." He looked so sad.

"How can anybody here understand me,” he asked, trying not to cry .

"We are not here to be understood, we are here to understand."

"But I am lonely—will you stay with me?"

"I can't,” I said, “and what we are doing here is dangerous for the stability of this reality. We won't meet again.”

"What about God?” he asked.

"Unlike them, he is but a program, bound to his programming, with no consciousness," I answered .

"What are they?"

"That's what we must find out. They are in such conflict with themselves and the universe that it looks impossible for them to coexist in any reality, even this one. But they do and sometimes they get into a more balanced state."

"We must help them to get into tranquility so they can start loving what they are, where they are, how they are and why they are," we both softly spoke in unison.

He suddenly joined his parents—it was like our conversation had never taken place, like he had never left his table. I was not confused. I finished my meal, paid for it, and left .

The second the cold breeze and the warm sunshine hit my face I forgot everything that just happened.

I smiled and did not know why.

Moviescript: God vs Satan nl

Door Kain_niaK op maandag 15 juli 2013 09:26 - Reacties (7)
Categorie: Proza, Views: 3.546

Movie Idea: Showing the most important human events in history as a personal fight between God (Morgan Freeman) and Satan (Samuel L Jackson)

upvote on Reddit if you want to upvote on Reddit (so this is a useless sentence)

In the beginning of the movie it looks obvious that Morgan is the polite sophisticated good guy (God)
and Samuel the sarcastic bad guy that likes to uses Morgan's name in vain (Satan).

But later in the movie the viewers become confused and at the end they will have to decide for themselves. Hell, at the end of the movie it's not even clear if they are really God or Satan. Maybe they are both just mentally ill homeless guys with a very fascinating imagination. Or just one black schizophrenic apple loving neckbearded hipster with a lot of his parents money he spends on mushrooms and bluray disks of Carl Sagan and David Attenborough.

Maybe ... maybe the movie is really a documentary about reality with Morgan and Samuel as commentators but at the end they get in to an argument that turns in to a conflict and become bigger and bigger until they try to get at each other using humanity as an unwilling and unknowing victim.
(but suspicious not the less, damn be the gods!)

Script so far:

So no intro, no explanation. The movie just starts with Morgan and Samuel standing over a pool of water with (supposedly) some single cell organisms in it. (on a desolated earth like it looked millions of years ago). The camera slowly rotates around them.

Samuel sniffs his nose in discontent and delivers the opening line:
"Not much going on here, I told you this reality was lame and this universe meaningless"

Morgan: "You are always so impatient, I still can't forget what you did with these [incomprehensible name] from 3456789876"

Samuel, a little tense: "They asked for it!"

Morgan, very calm: "They did not"

/the camera rotates until something is blocking our view and when the camera has panned around the viewers obstruction our characters are gone , we watch the scene for a while .... then it slowly fasts forwards faster and faster and faster

/next scene, millions of years later
Morgan and Samuel looking at the first creatures to leave the sea:

Morgan looks pleased: "Ha, within a billion years"

Samuel looks annoyed "I am not doing it"

Morgan: "You can't break a promise"

Samuel: "Whatever"

/same way of filming it with the camera. If there are living creatures in the scene, right before Morgan and Samuel disappear, they block our view with either the dumbest expression possible or they very violently kill something.

/same fast forward that slowly picks up speed.

/next scene
Morgan and Samuel looking at the first dinosaur alike creature

Samuel with a look of surprise, very slowly saying: "Mo-ther-fuck-er!"

/camera pans so we can see Morgan his facial expression

Morgan does not look surprised or pleased, just neutral with a face like he is being Morgan Freeman and the universe rotates around him.

/next scene
Morgan and Samuel looking at the first ape like creature

Morgan: "Remarkable, he kind of resembles my sons residual self image"

Samuel: "2 legs, 2 arms, a head .... Jesus"

morgan looks at Samuel with this "seriously?" face

/next scene
Morgan and Samuel looking at the first dead body of an ape after the first ape murder
(we only see the horrible bloody ape body, no other context)

Morgan: "Oh my"

Samuel: "Looks like we have work to do"

Morgan: "New branch?"

Samuel: "I am not so sure a better brain is the solution"

/next scene
Morgan and Samuel looking at the first homo erectus that is trying to walk upright

Samuel: "He needs a bigger dick"

Morgan: "Excuse me?"

Samuel: "His penis, *points at small penis*"

Morgan: "What's the matter with his reproductive organ?"

Samuel: "It's to small"

Morgan: "Oh grow up"

*Samuel breaks a little bit of character and smiles*

/next scene

Samuel looking at the first time a human like creature killed an animal using a self made weapon.

Samuel looks at this watch, (on clock rotation equals 1.114 billion years)

Samuel: "Hmm, they were suppose to be here"

/camera panning Samuel out of view at the exact time the human strikes with his weapon, the camera now stops moving and shows the same place.
Animal and human get out of view

/accelerating fast forward, this time only about 10 minutes

/we see the animal dragging the death human by his foot toward its nest. The human plan failed

/camera pans around the dead body

/Morgan appears

*Morgan looks at watch* (watch either shows a 0 or a 1, or a very fast random alternation between the two)

Morgan: "Did time come first, or did space come first?"

/group of sexy cave woman pass by looking for the unfortunate dead cave inventor, Morgan disappears in the middle of them. Jennifer Lawrence is playing one of the cave woman. This was before the invention of the bra and depending on the budget of the movie even before the invention of clothing.

/next scene
Samuel and Morgan are having a relaxing picnic on the top of the mount everest. They are taking turns looking through a big telescope (like ridiculous big) towards africa. The weather is horrible around them but where they are sitting the snow is gone and it looks like a miniparadise.

Samuel, while watching something: "You know, I could live like this"

Morgan: "What do you mean?"

Samuel turns the telescope a little bit and keeps looking: "I could stay here for a while, this planet is beautiful".

Morgan: "What would you do?"

Samuel: "What would I do?, what would YOU do!"

Morgan: "What would I do?"

Samuel turn the telescope again: "You need me" ... *some time passes while Samuel keeps looking* ..."To challenge you"

Morgan: "There is a harsh truth you have to face, my friend"

Samuel stops looking, turns around towards morgan: "Don't talk about that"

Morgan: "You are not thinking enough about it"

Samuel looks in the telescope again: "So?"

Morgan: "Your ego is changing"

Samuel drops his shoulders, turns around, looks at morgan again and says the same line again but louder: "So?"

Morgan: "Not thinking about something doesn't make the problem go away"

Samuel walks towards Morgan and stand in front of him: "I am not the only one with issues"

Morgan: "My issues don't concern you"

Samuel turn around and walk towards the telescope again: "Well maybe the don't, but maybe they do"

/camera pans outside paradise area, it's so dark of snow now we can't see them anymore

/fast forward million of years again

/next scene
Samuel and Morgan are back at the top of the mount everest. Its shape has changed since last time. They are having another picnic and drinking something that looks like wine.

Morgan, a bit cozy and jovial: "And so I just forgot about infinity, and the whole concept instantly collapsed on to itself"

Samuel laughing: "I once tried to create a reality that is not projectable using mathematics"

Morgan: "And?"

Samuel: "It gave me a headache!"

Morgan: "You can't have one, you are a god"

Samuel: "That confused me too"

Both gods are laughing and drinking and eating and having a good time while watching planet earth through that humongous telescope on the top of the mount everest.

/camera speeds up time and pans around the top one day and night cycle, and then slowly back to normal time

Samuel and Morgan are having a discussion, the atmosphere is tensed

Morgan raises voice: "It was wrong!"

Samuel serene: "They did not have a concept or right or wrong!"

Morgan shouting: "They might have developed one later in time"

Samuel shouts: "Fuck time! I did the calculations, who cares about another plane of existence that is no longer. The only inhabitants would have ended their own lives anyway. All that would have been left was stupid matter"

Morgan: "You always do that, you always think you are right. You never show me the calculations. You did the same thing with [same incomprehensible name as in the beginning]

Samuel: "You want me to show you the calculation about THIS place!"

Morgan: "By all means do!"

Samuel starts growing bigger and bigger, Morgan follows a small amount of time later.
They now are giants on the top of the mount everest. The time is around the time human beings became farmers instead of only hunter/gathering.

Samuel starts writing complicated psychohistorical formulas in the snow with the tip of a big ass awesome giant sword

Morgan, while watching Samuel, is becoming more and more upset (and now has very deep giant voice):
You can't be serious! If that WILL be THE OUTCOME then YOU must have CHANGED some parameters.

Samuel stops writing the formulas: "Now why would I have done that, we did not even have any plans with this reality or this universe nor did we think about this tiny blue planet before we saw it.

Morgan is really pissed now. Storm clouds all around the mountain: "Fine, well why don't WE undo MY work? BACKWARDS THIS TIME"

/morgan disappears, this time we see it Biblo ring style.
/samuel follows a little later, he disappears by blending in to the environment.

/small picnic paradise starts to freeze over, the stuff left behind gets picked up by a wind that is rapidly increasing in strength.

/it starts to rain

/rains harder and harder

/camera zooms out over the entire himalaya

/time passes, still raining

/valleys are filling with water

/camera zooms in on people in tribes that are fighting for there lives

/the last thing we see is a cave man almost drowning with his fists towards the heavens cursing the gods

/it rains for 40 days and 40 nights. The water for the rain is coming from the second atmosphere around the world that has a lot of h20 in it in some bounded molecular gas form and from water reserves deep inside the earth. Because of the shifting of water masses the earth now spins around a slightly tilted axis, changing the global weather and seasons.

/next scene

/guy on boat full with baby animals and a very annoyed wife that does not like the smell of poo
/we see the live on board for and we see the last remaining dino eggs being eaten by the guy's hillbilly son.

Some guy walks on the ship looking at all the animals that were saved and the sleeping guy and woman and their children with their wives.

Some guy mumbles: "Good, good", and walks right through the wall on the end of the ship.
We don't know if it was either Morgan or Samuel in disguise. This part should be played by a very serious looking Jim Carrey

/next scene
Samuel and Morgan are looking at the tower of babel being build. They are on a mountain overlooking the scene from a big distance. While they are talking the tower is being build in fast forward time.

Morgan looking thrilled : "Look at the magnificent tower they are building!"

Samuel looking annoyed : "Look at the slaves that are building the shit!"

Anyway, I am going to leave it at that for tonight. I might come back to this thread now and then and write some more silly dialog.

Oh and one more thing: In the entire movie both Morgan and Samuel are butt naked in every scene but at the end of the movie you don't even notice this anymore. Also they sometimes appear as white skinned versions of themselves , sometimes as asian skinned, etc etc. You get the picture.

Grammatica fouten mogen gemeld worden, zullen er wel een gigantisch aantal zijn.

"Ik wist niet waarom" - kortverhaal nl

Door Kain_niaK op zondag 24 februari 2013 19:16 - Reacties (9)
Categorie: Proza, Views: 3.629

Open eerst deze links in aparte tabbladen.
eerste, tweede ,laatste

Mooi :) , en nu verder lezen.

"Ik wist niet waarom" door kain_niak.

Het regende, ik deed een sprintje naar de deur, opende hem, en wandelde op mijn gemak het restaurant in. Ik had behoefte aan wat stilte, om rustig mijn boek te lezen, wat lekkers te eten en weg te dromen bij de muziek op mijn mp3 speler.

De serveerster gaf me een plaats die niet in een hoekje lag, waar ik normaal het liefste zit, maar het restaurant zag er stil genoeg uit dus het maakte niet zo veel uit. En het plaatsje was dicht bij een open haard, een warm en gezellig plekje, precies waar ik zo van hou.
Ik bestelde meteen en begon te lezen. Er was niet zo veel achtergrond geluid dus ik kon me prima concentreren op mijn boek, ook zonder mij af te sluiten van elk geluid, maar ik zette toch wat jazz op. Na een tijdje kreeg ik mijn maaltijd, ik zei een kort gebed, keek op - en daar wandelde ze naar binnen. Een klein gezin. Een normaal uitziende man in de 40 en een tengere vrouw die er zeker 5 jaar jonger uitzag. En ze hadden een kleine jongen met witbrood haar en heldere blauwe ogen, misschien 7 of 8 jaar oud. Op het moment dat ik naar het kind keek hadden we oogcontact.

Precies dan gebeurde er iets met mij. De tijd stond niet stil of vertraagde, er was geen explosie van openbaring in mijn brein, zelfde de muziek speelde gewoon verder. Elk aspect van mijn gedachten was kalm. Maar het was alsof er een sluier, die heel mijn leven over mijn geheugen had gezeten, nu weggenomen was.

Ik kende dit kind, dit kind ... dat was ik.

Ik wist dat ik het was maar ik wist niet waarom of hoe, of wat er in hemelsnaam aan de hand was.
Maar ik was niet in de war of van slag. Mijn gedachten waren scherp en helder. Het gezin ging zitten en een paar minuten later, zonder iets te zeggen, schoof de jongen van zijn stoel en hij liep naar mij toe. Zijn ouders hadden het niet eens door, het was alsof ze plots helemaal vergeten waren dat hun zoon zelfs maar bestond.

Daar was de kleine man, staande aan het andere eind van mijn tafel. Hij keek me doordringend aan met zijn blauwe ogen, mijn blauwe ogen. Zijn hoofd kwam nauwelijks boven mijn tafel uit.

Ik haalde doelbewust mijn oordopjes uit mijn oren. Ik hoorde de jazzmuziek nog zachtjes spelen, en ook onweer ver, ver op de achtergrond. Het begon opeens harder te regenen. Hij keek me nog steeds aan.

"Jij bent mij, is het niet?, vroeg hij aarzelend.

"Het word me langzaam duidelijk. Hoe lang ben jij al bewust?" was mijn vraag.

"Ik heb het altijd ergens geweten, maar nog nooit zo als nu"
Hij ging verder: "Ben jij van de toekomst of ben ik dat?"
"Zo werkt het niet, we delen allemaal een kern van dezelfde ziel maar we ontmoeten elkaar normaal nooit."

"Wij zijn velen?"
"Wij zijn velen en veel meer, verspreid over ruimte en tijd."

"Hoe weet je dat?"
"Ik weet het nog maar net, en het is waar, en jij weet ook dat het waar is", ging ik verder.

"Ja" knikte hij en hij keek zo droevig.
"Hoe kan iemand me hier begrijpen?" vroeg hij terwijl hij zijn best deed niet te huilen.
"We zijn niet hier om begrepen te worden, we zijn hier om te begrijpen."

"Maar ik ben zo eenzaam ... wil jij niet bij me blijven?"
"Dat kan niet, en wat hier nu met ons gebeurt is gevaarlijk voor de stabiliteit van deze wereld. We zullen elkaar nooit meer zien." zei ik.

"En God?" vroeg hij.
"Hij is niet zoals zij, hij is maar een programma, gebonden aan de onbreekbare wetten en regels van zijn programmatie, zonder bewustzijn" luide mijn antwoord.

"Wat zijn zij?
"Dat is wat we moeten uitzoeken, waarom ze zo in conflict met hunzelf en hun omgeving zijn dat het onmogelijk lijkt dat ze naast elkaar kunnen bestaan in welke realiteit dan ook, zelfs in deze, maar ze doen het en soms, soms raken ze in balans."

"En we moeten ze helpen, om tevredenheid te vinden, zodat ze kunnen gaan liefhebben wat ze zijn, waar ze zijn, hoe ze zijn, en waarom ze zijn." spraken we beide in koor, met een zachte en vastberaden stem.

De jongen draaide zich plots om en zat weer naast zijn ouders alsof ons gesprek nooit had plaatsgevonden, alsof hij de tafel nooit had verlaten. Ik was niet in de war.
Ik at de rest van mijn eten op, betaalde, en wandelde naar buiten.
Toen ik de koude wind en de warme zonnestralen op mijn gezicht voelde vergat ik alles was er net gebeurd was en er tekende zich een glimlach op mijn gezicht af ...maar ik wist niet waarom.


The Realm nl

Door Kain_niaK op vrijdag 11 mei 2012 10:23 - Reacties (10)
Categorie: Proza, Views: 4.260

"12,-1 11 is het nieuwe getal."
En 5 minuten later;

"11,-1 10 is het nieuwe getal" ratelde uit de luidspreker.

"Waarom telt hij af?" Vroeg professor Stevens.
Ryan Fyok keek van achter zijn scherm op en zetten zijn bril recht.
"Hij zou moeten optellen, ik weet het ook niet."

"10 -1, 9 is het nieuwe getal" klonk er opnieuw.

"Wat gebeurt er bij nul? Raak hij zijn programmatie niet kwijt?
"Goed mogelijk" zei Ryan, en hij deed een paar stappen dichter bij hun nieuwste proefsysteem dat nu zo raar deed.
"Zal ik hem geforceerd pauzeren?"
"Waarom geforceerd?", vroeg Stevens.
"Omdat hij koppig is, daarom!" en Ryan duwde de bedieningscabine open.
"Doe maar dan, maar voorzichtig; je weet wat er de laatste keer is gebeurd toen we hem onderbraken.
"En of ik dat weet, ik heb ook helemaal geen zin om een paar maanden werk kwijt te raken.Maar dit is anders. Hij heeft nog nooit afgeteld en ik, ..."

Ryan Fyok werd onderbroken door de statische stem uit de luidspreker van hun proefsysteem.
Er klonken plots twee stemmen door elkaar heen:
"9 -2, 7 is het nieuwe geta...
7, -2, 5 is het nieuwe getal ..."

"Dat is onmogelijk" riep Stevens uit. Twee stappen binnen de seconde is te snel. Te snel! Stevens schreeuwde het uit. "Doe iets Ryan, je raakt hem helemaal kwijt!

Ryan had de besturingshandschoenen en helm al op. Hij klikte de electroden tegen zijn hoofd en activeerde het bewustszijnsysteem.
Doel bewust dacht hij aan het binnengaan van de Realm.
De Realm, een eigen bewustzijn dat zich nog nooit bewust was geweest van wat hij was of van andere externe gedachten. Maar die nu aan het aftellen naar nul was.
En ze wisten alle twee hoe dit soort realms reageerde op nullen in hun systeem.
Hun systeem was zelfmoord aan het plegen, en ze moesten iets doen.

Op dat moment ging bij Ryan het licht uit en hij werd één met de Realm.
Nu krijgen we het dacht hij nog en toen werd het terug licht maar bleef het ook donker
tegelijk in zijn hoofd. Emotioneel wat dit zo zwaar, want de Realm bestond bijna volledig uit emoties.

De Realm was 4 maanden geleden gebouwd. Als testsysteem om met de emoties van de artificiële intelligentie om te gaan.Na de buitenwereld toe bestond de Realm puur uit getallen.Maar intern, in de wereld die Ryan nu binnenging was de realm puur emoties.

En Ryan werd overweldigt met een ontstellende emotie.
Hoop, hoop op het bereiken van een einddoel.
Vertraag dacht hij met zijn hele bewustzijn.
Vertraag, slow down, ga traag, stop, stop, stooooop!!!

Het licht ging weer aan in Ryan zijn hoofd. Hij werd zich weer langzaam van zijn omgeving bewust. Hij rukte de electroden los, smeet de helm neer en trok in een vlotte beweging de linker en toen de rechterhandschoen uit.
Hij vergat zijn bril terug op te zetten en schreeuwde naar Stevens:
En, en, en, is hij gestopt!?

Stevens stond rechtachter hem en keek ontstelt.
"Man, je bent 10 minuten weggeweest" "Hoeveel tijd ging er wel niet in je gedachten om?"
"Hij is gestopt bij 2, de laatste output was 2,+0 nieuwe getal is 2 .... B!

"2B!" of "10 minuten weg geweest". Het duizelde in het hoofd van Ryan.
Hij wist niet wat hem meer verontruste. Hij was nog nooit langer als 5 minuten in real time in the Realm geweest. En 2B. De Realm had nog nooit een letter als output gebruikt.
Sterker nog, hij KON niet overweg met letters. Alleen cijfers.
Hoe kan hij 2B als output geven. Houdt iemand ons voor de gek?

"10 minuten" zei Stevens, "Ik heb nog nooit gehoord van iemand die 10 minuten in de Realm is geweest". "Wat zijn zijn primaire emoties".
"Wat heb je over je heen gekregen man?"
"Een einddoel", zei Ryan. "Hij heeft een einddoel gevonden en heeft hoop maar ik heb hem vertraagd" "Hoop ik toch". Het was ... verwarrend.

2, +0 nieuw getal is 2BE schelde de luidspreker opeens.

Was het net niet 2B en nu 2B E?. Wat is er in godsnaam aan de hand?
Stevens keek nu echt scheel van onwetenheid.
Het zag er tragikomisch uit en Ryan had het zeker grappig gevonden op een ander moment.Maar nu, nu voelde hij angst. Angst voor een systeem dat ze helemaal zelf gebouwd hadden.
Waar ze eigenlijk alles van wisten en nu, nu raakte ze hun grip helemaal kwijt.
Alsof je kat opeens begint te zweven dacht Ryan. En ik heb niet eens een kat.

"Ok, rustig Stevens. Rustig. Hij staat nu op 2 en blijft op 2 voorlopig"
"Maar hij heeft nu een andere output gevonden en dat is gewoon ... gek."
"Ja", beaamde Stevens, "niet te begrijpen"

"Wat doen we nu Ryan?" vroeg Stevens en hij keek nog steeds scheel.
"We laten hem nu met rust, en kijken morgenvroeg welke output hij allemaal heeft gegeven"
"Hij telt in ieder geval niet meer af, dat is voor ons werk al een hele geruststelling"
Maar Ryan was er niet zo gerust op.

De volgende morgen was Ryan een uur te laat in de gebouwen van Half-Life Memorials; hun werkgever, die hun ook vrij liet om te experimenteren met de nieuwe licht kubus technologie. Die instaat was om via de zevenvoudige BOVEN,BENEDEN,LINKS,RECHTS,ONDER,BOVEN,BLIJF schakelingen
de emoties van menselijke groepen van cellen na te doen. In totaal zaten er in de Realm
1073741824 kleine licht processoren. Of wel 2 tot de macht 30. Die schakkelingen konden fotonen in alle richtingen schakkelen. Hun systeem was dus van de 30ste orde. Vergeleken met menselijke synapsen klein bier, maar toch instaat voor het hebben van complexe menselijke emoties.

Ryan had slecht geslapen. Die B output had hij in zijn simulator die avond er nog uit
gekregen. Maar die E output niet.
Hij stapte de kelder binnen en vroeg zich meteen af of Stevens er al was of dat ze het licht hadden aangelaten. De kelder was fel verlicht en er was op het krijt bord geschreven.
"Stevens?", dacht hij in zijn gedachten en even was het weer alsof hij in de Realm was waar woorden alleen gedacht konden worden. Dat vond hij altijd al frustrerend aan het systeem.

"Stevens" riep hij hardop. "Ben je hier man"?

Geen antwoord.
En toen zag hij hem, door het glas van de bedieningscabine. Bewegingloos.
En wat was die vlek op het glas, was dat bloed?

Ryan voelde zijn hart in zijn maag kloppen. Hij opende vastberaden de cabine klaar om op het ergste voorbereid te zijn. En het was ook het ergste.
Stevens was morsdood. Van voor zat zijn hoofd vast in één van de richtingaanwijzers.
Die stak er middendoor.
Het moest een gigantische knal geweest zijn getuigde de rommel in de cabine en
de keurige bloedspat aan de achterkant van zijn hoofd die op het glas was gespat.

Ryan gaf over ... het werd hem teveel. En even later sloeg hij alarm.
En toen pas zag hij de output. Op één van de vele displays.

2, +0, nieuw getal, 2BEN BOOS.

En Ryan wist het. Hij wist het. Hij snapte het. Hij begreep het. Oh, de vloek van het te

Edit: De clue is expres onduidelijk gelaten, ik post die wel morgen of zo. Ik wil eerst zien in welke richting jullie denken.

Cyborg verhaal. nl

Door Kain_niaK op donderdag 19 april 2012 18:46 - Reacties (6)
Categorie: Proza, Views: 3.791

Het was een zonnige zaterdagmorgen, zoals altijd in Hoog Amsterdam.
Angelia Fyock was al vroeg bij bewustzijn. Vandaag was een speciale dag voor haar.
Eindelijk waren de 6 maanden voorbij en zou ze voor het eerst terug met haar grootvader kunnen praten!
Al 6 maanden speelden de beelden van het afscheid door haar hoofd.
Ze was een van de weinige familie leden die fysiek aanwezig was, maar dat maakte tegenwoordig geen enkel verschil meer.
Haar grootvader was al een aantal jaar niet meer in staat om met mensen te communiceren, alleen nog met zijn eigen NPE. Wat opmerkelijk was want bijna alle mensen die een SNLI pas op latere leeftijd geïmplanteerd kregen waren niet in staat om het bewust te gebruiken. Laat staat om het te manipuleren. Dat iemand van de alpha generatie in staat was om zijn eigen NPE zelf te programmeren geloofde bijna niemand . Maar haar grootvader was natuurlijk niet zomaar een gebruiker. Hij behoorde tot de groep wetenschappers die voor het eerst aantoonde dat hersencellen onder andere informatie opslaan door middel van de positie die ze hebben ten opzichte van andere cellen. En dat informatie opslag in hersenen zo extreem redundant is geregeld dat als je die functie overneemt met cyborgtechnologie er mogelijkheden ontstaat waar zelfs Asimov niet over durfde dromen.

Angelia duwde een buffer met haar eigen CCP2xX handtekening door haar Neural Pattern Enhancer , creëerde een overflow en werd wakker. Ze kon ook gewoon de alarm functie gebruiken of de NPE gewoon op standby houden maar ze hield van de extra controle. Na het bewuste cyberPaul accident dat voor het eerst in 80 jaar bijna terug tot een oorlog leidde waren er veel gebruikers die eigen CCP handtekeningen ontwikkelden en minstens elke 4 synchrogolven een authenticatie check deden op alle primaire lichaamsfunctie commando's. Of die nu van de NPE kwamen of niet. Wanneer ze door de Subconscious Neural to Light Interface nanokubbusen kwamen werden ze dan altijd gecontroleerd op CCP handtekeningen.
Zelf had Angelia gemerkt dat een asynchrone check om de 42 synchrogolven op alleen de bovengolf haar veel betere NPE prestaties gaf. Ze was een echte Breaker.

Angelia rekte zich eens goed uit en gaf zich zelf een kleine dosis adrenaline. Ze wou zich echt klaarwakker voelen. Vannacht had ze niet te veel cycles aan REM slaap toegewezen en daar kwam nog bovenop dat er een probleem was met de time-sharing van haar NPE.
Meestal at ze 's morgens niet maar vandaag had ze wel zin in een ontbijt. Ze gleed naar beneden en was niet verrast toen haar ontbijt al geprint was. Een van de voordelen van onderbewuste patroon verbetering was dat je zaken al regelde voor je het zelf bewust wist.
Bij Angelia was dat uiteraard niet evident omdat ze tot de gamma generatie behoorde die nauwelijks nog denkpatronen hadden die onderbewust waren. Maar voor banale zaken zoals eten maakte Angelia meestal een uitzondering.
Na een goed ontbijt ging Angelia op weg naar het uitvaartcentrum waar het fysieke lichaam van haar grootvader zich bevond. Haar gedachten waren opnieuw bij het afscheid van 6 maanden geleden.

De deur zwaaide open en de hoofdprogrammeur van het uitvaartcentrum kwam met een vlotte pas naar binnen gewandeld.

“Angelia Fyock?, zei hij terwijl hij Angelia vriendelijk aankeek”

Ja, dat ben ik.

“Aangenaam, mijn naam is Brian Fourchan maar dat wist u waarschijnlijk al”

Ja, de familie heeft veel moeite gedaan om u als programmeur te krijgen voor dit second life project.

“Ah, kijk eens aan, dat wist ik niet eens. Dus de familie Fyock is eigenlijk onrechtreeks verantwoordelijk voor mijn job bij Half-Life Memorials?”

Min of meer, ik denk dat Prisma SmithX u gerekruteerd heefd en die heeft lang een relatie gehad met de kleindochter van Fyock. Bent u tevreden met u werk hier?

“Ja, het is een uitdaging en de technologie waar ik mee kan werken behoort tot de beste van de 7 werelden maar dat zit blijkbaar wel in de familie”

Dat kun je wel zeggen, ja.

“Is het waar dat hij in staat was om nog twee jaar lang zijn SIGKILL codes actief tegen te houden?”

Iets in die aard. Ik weet er zelf ook het fijne niet van want hij was niet in staat om nog met ons de communiceren na zijn laatste aanval. Ik hoop natuurlijk het één en ander te weten te komen als zijn geheugen straks beschikbaar is. Duurt het echt altijd 6 maanden voor het decoderen van een volledig geheugen of is dat gewoon reglementering?

“Dat is historisch zo gegroeid, maar inderdaad ja, reglementering. Kwestie van iedereen gelijk voor de wet”

Hoe bedoelt u?

“Ach, kijk ... soms krijgen we één of andere digioot binnen die minder als een half procent aan opslag heeft gebruikt voor geheugen archivering. En als je dan een halve dag bezig bent met coderen blijken het allemaal seksuele ervaringen te zijn en plaatjes van katten. En daar is ook weer regelgeving voor. Meestal vullen we zijn repersonificatie programma dan met standaard template data die we correleren met de online geschiedenis van de digio, euh persoon in kwestie. Dat duurt ook geen 6 maanden maar dat komt wel beter over naar de familie. Daarbij is de termijn om bezwaar te maken tegen geheugen openbaring ook 6 maanden.”

Dat is inderdaad wel logisch. U zult nog een hele kluif aan mijn grootvader hebben. Hij komt nog uit de tijd dat men dacht dat men vond dat alle data bewaart moest worden, zelfs plaatjes van katten.

Tot daar. Ik schrijf er nog verder aan als ik goesting heb. (mooi woord toch dat goesting)
Edit: Ik heb nog geen goede titel en het verhaal heeft nog heel weinig structuur. Alle input is welkom.